رفتن به محتوای اصلی

شما اینجا هستید

نباید دست عده ای برای اخلال در امور کشور کاملا باز باشد / اختیارات را از دانشگاه ها خارج کرده اند

۲۲:۱۲ - ۲۰۱۶/۱۲/۱۸
دکتر صفوی , قائم مقام دانشگاه شیراز :

نباید دست عده ای برای اخلال در امور کشور کاملا باز باشد / اختیارات را از دانشگاه ها خارج کرده اند

نباید منتخب مردم را مورد آماج حملات و تخریب های ناجوانمردانه قرار داد چون من وقتی که به دولت ظلم می کنم، انگار که به ملت اسیب زده ام. متاسفانه این اتفاقات به کرات افتاده اما دولت یازدهم چون قانونمند است، سعی می کند که مشکلات را به طریق قانونی خود حل و فصل کند.

 خدیجه فضیلت نژاد/ دفتر معاونت برنامه ریزی و توسعه دانشگاه شیراز، مکانی بود که با قائم مقام دانشگاه شیراز به گفتگو نشستیم. با تعیین وقت قبلی به دفتر ایشان رفتیم و مثل همیشه با شفافیت و صراحت کلام، شاهد پاسخ های دکتر صفوی به سوالات خود بودیم. مساله احتمال تغییر و تحولات در تیم مدیریتی دانشگاه شیراز، کارنامه کاری این تیم و انتقادهای وارد بر آن، عملکرد وزارت علوم در نسبت با تشکل ها و تشدید فضای امنیتی بر دانشگاه ها، از عمده مطالب مهم و قابل توجه این گفتگو است. در پایان، با گریزی به آخرین شرایط سیاسی کشور، پیرامون آینده دولت یازدهم و انتخابات ریاست جمهوری آتی، تحلیل ایشان را جویا شده ایم. مشروح این گفتگو به شرح زیر است:

 

جناب آقای دکتر؛ در جمع ما دانشجویان، بعضا مطرح می شود که تیم فعلی ریاست دانشگاه شیراز در سالیان قبل یک دوره، مدیریت دانشگاه را بر عهده داشته اند و کارنامه خود را هم ارائه کرده اند. حتی گفته می شود که زمان انجام برخی تغییرات در سطوح مدیریتی دانشگاه فرا رسیده است؛ آیا اینطور نیست؟

بخشی را که شما اشاره کردید این تیم قبلا در دانشگاه بوده است را از دو منظر می توان به آن نگاه کرد. یعنی یک وقتی از این منظر نگاه می شود که خب، آمدن مجدد این تیم چه فایده ای داشته است؟ از منظر دیگر، می گوییم که اینان یک بار تجربه داشته اند و حالا با تجربه ی دوم چه تفاوتی در عملکرد اینان وجود داشته است؟ من فرض می کنم که سوال شما از منظر دوم است چرا که از بعد اول، تکرار مسئولیت امری طبیعی است و خیلی اوقات شرایط ایجاب می کند.

یعنی می خواهید بگویید که این تیم با اراده و تصمیم قبلی سر کار نیامد؟

ما خيلي خواهش کردیم که جناب آقای دکتر ارشاد بیایند و مسئولیت ریاست دانشگاه را بپذیرند. خود من با هزار خواهش دوستان پا به این عرصه گذاشتم و نهایتا هم پذیرفتم. زمانی که من در دوره قبل، معاون دانشجویی بودم ، هشت ماه بود معاون عمراني دانشگاه شده بودم و قبل از آن ١٤ ماه بود كه رئيس دانشكده شده بودم و قبل از آن هم عملا كمتر از ده ماه بود كه به دانشگاه شيراز امده بودم. همه پست ها را پس از اصرار زياد از طرف دوستان پذيرفتم. در زمان معاونت دانشجويي و فرهنگي، به دانشجويان دانشگاه می گفتم که یک عضو هیئت علمی و یک مسئول در دانشگاه با آن کسی که یک پست سیاسی در استان یا کشور نصیبش می شود، تفاوت اصولی دارند. شما ده رئیس دانشگاه را کنار هم در دانشگاه بگذارید، می بینید که به راحتی  با هم در دانشگاه كار می کنند. شما احترام بنده را تا زمانی که استاد شما هستم، بیشتر از زمانی رعایت می کنید که من مسئول شما هستم. معتقدم که یک استاد دانشگاه اصولا، مشکلی ندارد که که ذاتا نیاز به قدرت یا جایگاه خاصی داشته باشد. به همین دلیل، روسا یا معاونت های دانشگاه و امثال آنها زمانی که کار و مسئولیتشان تمام می شود، خودشان کنار می روند و به همان نقطه اول تدریس و پی گیری مسائل علمی باز می گردند اما پذیرش مسئولیت چنین نیست. مسئول، بالاخره مورد چالش و انتقاد واقع می شود، حالا این انتقاد می تواند به جا یا نابجا باشد، تفاوتی نمی کند ولی زمانی که من یا شما استاد هستیم،  به ندرت با انتقاد و چالش خاصی مواجه می شویم و از قضا، خیلی هم بهتر و راحت تر با دانشجویان صحبت می کنیم. در چنین شرایطی، به زعم من  قبول مسئولیت در دانشگاه، واقعا فداکاری است. من در عین این حال که مسئولیت می پذیرم، باید نهایت تلاشم را برای ارتقاء جایگاه دانشگاه و رعایت حقوق همه افراد درگیر در این مساله داشته باشم، این رسالت همه ماست.

کمی شفاف تر صحبت کنیم. این روزها انتقادات زیادی به روند مدیریتی دانشگاه شیراز و خصوصا حوزه فرهنگی این دانشگاه وجود دارد. از تشکل های دانشجویی گرفته تا انجمن های دیگر. بخش زیادی هم واقعا درست است. این را چگونه می بینید؟ در این راستا من چند حرف کلیدی به شما می زنم تا بدانید در چه شرایطی هستیم. اختیارات رؤسای دانشگاهها و قدرت مانور آنها در دوره ی فعلی، نسبت به دوره ی قبل از این دولت، بسیار محدود تر، پرفشار تر و به طور کلی، کار کردن سخت تر شده است. اختیارات و مرجعیت وزارت علوم تا حد زیادی کاهش پیدا کرده و بالطبع، اختیارات دانشگاه ها هم کاهش یافته است. قبلا، در جذب یک عضو هیئت علمی، مجموعه ای از تیم دانشگاه تصمیم می گرفتند یا نهایتا برای افراد یک پرونده گزینشی وجود داشت. بالاخره یک قوانین کلی در کشور داریم که باید طبق آنها انجام شود اما در حال حاضر، اصلا  چنین نیست.

پس مشکل را در سطح کلان وزارت علوم می بیند تا یک مساله داخلی دانشگاه شیراز. درست است؟

بله. این مسائل به هم مرتبط است. به عنوان مثال، ما فرد داشته ایم که هیچ مشکلی نداشته و همه مواردش هم درست بوده ولي صرفا به سلیقه ی برخی آقایان خوش نیامده است. این آقایان را ما تعیین نمی کنیم . این آقایان به عنوان اعضای هیات جذب، از تهران به دانشگاه ها تحمیل می شوند و متأسفانه در بعضی قسمت ها، هیچ گونه نظرخواهی هم از رئیس دانشگاه نمی کنند. این یک رویه کاملا غیر منطقی و محکوم است. چطور است که وقتی مقام معظم رهبری صحبت از رشد علمی می کنند، همه صحبت می کنند که ما از دانشگاه  و مديريت دانشگاهها و وزارت علوم این انتظار رشد علمی را داریم اما هیچ کس نمی پرسد که سیستم جذب اعضای هیات علمی چگونه است؟ مگر می شود شما از رئیس دانشگاه انتظار داشته باشید که رشد علمی دانشگاه را ارتقاء بدهد اما نتواند در انتخاب اعضای هیات علمی خود اعمال نظر کند؟  اختیارات دانشگاه  ها را به شدت کاهش داده اند. فشار های بیرون دانشگاه، شدیدتر و زیادتر شده و دخالت های بیرونی گسترده تر شده است. چه کسی این حرف را می زند؟ مدیری که هم آن زمان در هیات رییسه دانشگاه بوده و هم در زمان حاضر، مشغول به فعالیت است. یک وقت هست که ما آن زمان را تجربه نکرده ایم که این بحثش جدا است ولی واقعا در همین جمهوری اسلامی و حرف همین دوره است. حتی حرف سال اول انقلاب هم نیست؛ حرف الان است. شورای عالی انقلاب فرهنگی در آن زمان هم بود، حالا هم هست. واقعا چه اتفاقی افتاده که در شرایط حاضر، اختیارات دانشگاه ها را گرفته اند؟ این ها جزو ظلم هايي است که از نظر من که به حوزه آموزش کشور شده  است. چرا من اسم آن را ظلام می گذارم؟ چون واقعا تنها به مساله سوء مدیریت بر نمی گردد. اگر من استاد، بی سواد وارد دانشگاه شوم. خروجی این سیستم این می شود که دانشجو را ضعیف تربیت خواهم کرد؛ بعدها استاد دیگری که برای پذیرش مراجعه می کند، اگر قوی تر از من باشد مسلما من او را به راحتی نخواهم پذیرفت. نتیجه این می شود که نیروی تربیت شده فردا روز، یقینا ضعیف و ناکارآمد خواهد بود. اينها مديران و مسئولين و كارشناسان آينده هستند. آدمهای ضعیف هم که اغلب با یک رشوه و يا دستور بیرونی ترس برمي دارند و و تصمیم ها را از مسیر کارشناسی و روش های عقلانی خود خارج می کنند. این ها همه مشکلات ماست. دانشگاه ها را نباید به این سمت هدایت کرد.

پس یعنی اعمال سیاست های کلان از مراکز تصمیم گیری عالی رتبه، عامل نتایج منفی امروز است

بله. ساختار دانشگاه ها این بوده که خودشان اعضای هیات علمی قوی جذب کنند، بعد این افراد دور هم بنشینند و خودشان دست به انتخاب بزنند. اینها همه ضابطه دارد و بی توجهی به آنها، بی اعتنایی به سرنوشت کشور، علم و مساله کلان آموزش است. بارها دیده ایم که فردی بدون کسب امتیازات علمی و رعایت شرایط عمومی، به عنوان عضو هیات علمی جذب می شود و دقیقا نتایج چنین سیاست هایی است که مساله بورسیه های غیر معمول و مسئله دار را پدید می آورد. وقتی هم که این مسائل و تبعات پیش آمد، انکارش می کنند. چرا می گویم ظلم؟ برای اینکه اگر من بگذارم یک آدم ضعیف، پست مدیریت سیاسی کشور را بچرخاند، مسلما از پس آن بر نمی آید، بودجه بیت المال را هدر داده و نتیجتا، جامعه صدمه می بیند، ابروي نظام و ايران مي رود و حقوق مردم را ضايع كرده ايم. از نظر عملکرد مدیریتی، یک استاد دانشگاه ۳۰ یا ۴۰ سال می تواند در دانشگاه بماند و من اگر ضعیف باشم، همچنان نسل پشت نسل، افراد ضعیف تحویل جامعه می دهم. اگر من هیآت های جذب را کاملا سیاسی و جناحی کردم به جامعه ظلم می کنم. چه بچه های بسیار با استعدادی بوده اند که به بهانه های واهی، جلوی جذب آنها در دانشگاه ها گرفته شده است.

اینها درست است ولی واقعا مدیران سطوح پایین تر هم نقش مهمی در حرکت دانشگاه ها به سمت مطلوب دارند. ما امروز، انتقدات جدی به عملکرد مسئولان دانشگاه شیراز خصوصا در حوزه فرهنگی و فعالیت تشکل ها داریم. اینها را نمی توان نادیده گرفت

خواستم فضای مدیریتی آموزش عالی سالهای موجود را نسبت به گذشته مقایسه کنم. وقتی می آیید و می گویید که این مدیریت قبلا هم حاکم بوده چند مساله پیش می آید؛ بله اتفاقا همان کارکشتگی ها بوده که توانسته در شرایط سخت تر، هنوز به نسبت گذشته و نه در سطح مطلوب ما، فضای دانشگاه را برای شما بهتر کرده و جو منصفانه تری ایجاد کند. اگرچه هنوز هم به فضای مطلوب نرسیدیم اما از نظر من و کل مدیریت دانشگاه، باید از هر کم و کسری که در رعایت حقوق دانشجویان وجود دارد که بخشی از آن هم به خود ما بر می گردد عذر خواهی کنیم ولی شما می دانید که بسیاری از این تصمیم ها، چارچوب های قانونیش را از دانشگاه ها خارج کرده اند، دانشگاه در فشار است و دست دانشگاه را بسته اند. همان طور که می بینید، رییس جمهور در فشار است، همان طور که می بینید وزیر، تحت فشار و تهدید است. ما واقعا داریم برای همه تلاش می کنیم. حقا و انصافا سعی داریم که تا جای ممکن، حقوق همه طرف ها رعایت شود و در این بین، اصلا کاری به جناح چپ و راست نداریم.

 ما معتقدیم هنوز، فضای نابرابری برای فعالیت کردن تشکل های منتقد تر وجود دارد. چرا اقدام محسوسی از جانب مدیریت دانشگاه نمی بینبم؟

اگر می بینید که برای بعضی جناح ها همه چیز آزاد است و به راحتی فعالیت می کنند اما برای بعضی ها فضا محدود است و اين به معني عدم رعايت حقوق منصفانه همگان است، بخشی از همین تلاش ما صرف این امر می شود که فضای بسته، بازتر شود. من اگر لازم شد بعدا مصاحبه می کنم و تعداد درخواست های موافقت شده تشکل ها را با هم مقایسه می کنم تا ببینید مال کدام گروه بیشتر بوده است؛ مخالفت هایی که در استان و سیستم های پشت پرده در رابطه با عدم حضور افراد در دانشگاه انجام شده، مال کدام گروه بوده است؟ در گروه مقابل، افرادی که از نظر بخش بزرگي از جامعه ممکن است منفور باشند، به راحتی آمده اند و اینجا سخنرانی کرده اند ولی از این طرف، موجه ترین مسئولین کشور برای آمدن  به شهر و فضای استان، مشکل دارند. البته الان، فضا بسیار بهتره شده است. شما اگر فضای فعلی استان را نسبت به یکی دو سال قبل مقایسه کنید تفاوت را می بینید. میخواهم بدانید که مدیران فعلی در چه شرایطی مشغول به فعالیت هستند؛ ما هم شرمنده ایم که همه ی حقوق شما را آن طور که عدالت و شرایط ایجاب می کند رعایت نمی کنیم ولی مجددا تاکید می کنم که بدانید، اختیارات را از دانشگاه ها خارج کرده اند. واقعا جاهایی نمی توان کار خاصی کرد، تا جاهایی از آن هم ایستاده ایم و هزینه اش را هم داده ایم؛ بیشتر از این هم حاضریم هزینه ایستادگی خودمان را بپردازیم ولی بدانید که این شرایط مدیریت دانشگاه است. اگر از من سوال کنید که آیا فضا برای فعالیت دانشجویان خوب است می گویم؛ متاسفانه وقتی که برای یک دانشجو به جرم آنکه از یک فرد ( آن هم نماینده رسمی مجلس ) دعوت کرده سوء پیشینه درست می کنند، این یعنی که فضا مطلوب نیست، فضا منصفانه هم نیست. بحث اصلاحات یا بحث اعتدال وقتی مطرح می شود، دقیقا در همین راستاست؛ لذا ضمن عذرخواهی از همه ی کم و کسری هایی که در این ایام بوده است، بدانید که با تمام وجود آمده ایم و اگر هم جایی کوتاهی کرده ایم و مسامحه ای انجام شده نه به دلیل رعایت حال افرادی چون امثال دکتر ارشاد، دکتر صفوی و حسینچاری، که به دلیل رعایت مصالحی بالاتر مثل مصالح دانشگاه و شهر و نظام بوده است. کسی نگران خودش نیست. این را مطمئن باشید. ما در جهت مصالحی بالاتر، بعضا یک جاهایی هم ممکن است چیزهایی را پذیرفته باشیم. برخی از کارها مورد انتقاد خود ما هم هست. مثلا اینکه می آیند و می گویند که فلانی نباید در فلان برنامه باشد. من خیلی شفاف در  صحبت های قبلی عرض کردم که ریشه این مشکلات از کجاست. ریشه اصلی این اتفاقات، دقیقا همین است که در چندین سال دولت قبل تا جایی که توانسته اند، اختیارات را از وزارت علوم سلب کرده اند. اصلا این خیلی  متناقض است که کسانی می آیند و راجع به صلاحیت علمی رئیس و دانشگاه صحبت می کنند که تقریبا هیچ نقشی ندارند و بعد هم به راحتی، اعضا به رئیس دانشگاه تحمیل می شوند. نتیجه این می شود که افراد و اساتید، از یک جناح و گروه خاص انتخاب می شوند وگرنه وزیر علوم، معاون فرهنگی وزیر علوم و تمام دوستان در این مجموعه های مدیریتی، به این واقعیت باور دارند که دانشگاه، محل فکر، حرکت و نظریات مختلف بوده به هیچ وجه هیچ کدام از دوستانی که در مدیریت وزارت علوم هستند، اعتقادی به محدود کردن فعالیت های دانشجویی، خارج از آن چارچوبی که در قانون تعیین می شود، ندارند. من شهادت می دهم که مدیران وزارت علوم، با تمام وجود در این راستا تلاش می کنند ولی باید پذیرفت که آنها هم زیرتیغ فشار هستند تا اعمال محدودیت ها را بیشتر کنند. بعضا، اخبار های غلط ودروغ به مسئولان ارشد کشور و مسئولان مختلف در استان داده می شود که اینها عموما، از جانب نیروهای تندرو داخل دانشگاه صورت می گیرد. اینها در راستای رسیدن به مقاصد خود این کارها را می کنند، بزرگ نمایی می کنند و آمار های غلط می دهند. این کارها خلاف شرع، شرف و انسانیت است و همین ها می شود که بعضی از این مسئولان هم باور می کنند و طبیعتا عکس العمل نشان می دهند، حساس می شوند و محدودیت ها بیشتر می شود. من این را قبول دارم. خود وزارت هم به این مسائل اشراف دارد ولی بدانید تلاشی که در راستای ایجاد فضای برابر انجام می دهند، خیلی بیشتر از تلاش گذشته است اما متاسفانه، خروجی اش با این مسائلی که گفتم روبه رو مي شود.

با وجود تمام انتقاداتی که به محدودیت های پیش روی جریان دانشجویی وارد است، آینده را در این شرایط سخت چگونه می بینید؟ من با قاطعیت این را می گویم که اتاق فکر مسئولين در رده هاي كشوري و استان را نباید محدود کرد. دانشگاه، خود يك اتاق فکر است. اصلا شعار های انقلاب ما این بود. شعارهای بزرگان انقلاب ما که مردم براساس آن ها انقلاب کردند؛ اینکه همه آزاد باشند و نظر خود را بدهند. شک نیست که کم کم مسیر انقلاب، دچار مشکلاتی شده که باید مدام چک کرد، تصحیح کرد تا آنجایی هم که یکسری اختلاف سلیقه ها ایجاد شده و یک عده با محدودیت بیشتر مواجه هستند، به وضع عادی و برابر تبدیل شود. الان کل دولت در محدودیت قرار دارد؛ اگر غیر از این است، چرا باید سخنرانی یک نفر در مشهد و از خارج  از بزرگترین مرجع تصمیم گیری استان( شورای تامین)، لغو شود؟ اگر شورای تامین مشکل ندارد، چرا اختلال ایجاد می شود؟ اینها نشان دهنده این است که نوعی زورآزمایی قدرت در خارج از چارچوب در حال رخ دادن است که امیدواریم با توصیه های دوستانه و پیگیری های مجلس بهبود پیدا کند. در خصوص روز دانشجو هم این را بگویم اگر کلمه دانشجو  و دانشگاه در جامعه با یک صلابت، با یک زیبایی، با یک امید خاص تر از همه چیزهای دیگه ذکرمی شود به دلیل این است که دانشگاه یعنی اتاق فکر، یعنی مرکز پرورش استعداد ها و تفکرها و دانشجو هم سمبل ارمان خواهی و صداقت است. ما همه دوست داریم که این دانشجو بتواند بستری داشته باشد تا در شرایط بهتر فعالیت کند. از طرف دیگر، چه از نظرگاه امر به معروف و نهی از منکر و چه از دید دستورات شرعی و نگاه های دیگر، از هر عینکی که به فعالیت های دانشجویی نگاه کنیم می بینیم که بهترین گروه هایی که می توانند در این زمینه ایفای نقش کنند همین دانشجوها هستند. من معتقدم که در جامعه ما اگر هزاران پلیس بیاند و به مردم تذکر بدهند که در این راه حرکت کنید و این کارها را در پیش بگیرید، تاثیرش خیلی کمتر از زمانی است صدها نفر به اسم دانشجو، مردم را دعوت به انجام کاری کنند. مردم و جامعه به دانشجو و دانشگاهیان اعتماد دارند و اصلا با یک عشق و نگاه دیگری با دانشگاهیان همراه می شوند. روز دانشجو، باید سمبل همین موارد باشد. ما با تشریفات، ظاهرسازی و حرف زدن های بی ربط در این زمینه مخالفیم و امیدواریم هر چه به این روز نزدیک می شویم، اهتمام بیشتری به رعایت حقوق دانشجو و شان دانشجو از دید همه ی آحاد ملت و همه دستگاه ها و نهادها بیشتر شود

گفتگو را با تحلیل آخرین شرایط سیاسی روز به پایان می بریم. می دانیم که دولت در فشار و محدودیت های بی سابقه مخالفان قرار دارد. این فشارها تا زمان انتخابات، بیشتر و بیشتر هم می شود. با این همه، انتخابات ریاست جمهوری آتی را چگونه می بینید.

سوال بسیار خوبیست. من از چند دیدگاه به این دیدگاه شما پاسخ می دهم و جواب آخر را همین اول می دهم. در انتخابات آتی، شرایط بسیار سخت خواهد بود ولی در نهایت، برنامه های دولت و نیت اکثریت مردم به کرسی خواهد نشست. باید با امید و تلاش به سراغ انتخابات برویم و همه در این انتخابات شرکت کنند و در صحنه حاضر شوند اما این ساده به دست نخواهد آمد؛ چرا؟ به یک بعد این مساله اشاره می کنم که داستان را سخت می کند.  اگر که یک دولتی مخالف داشته باشد یا مخالفت های مکرر در برابرش انجام شود مشکلی نیست. عیب در صورتی است که انصاف، عدالت و رانت با هم وسط آمده باشد و انصاف و عدالت خدشه دار شود. عیب آنجاهایی است که پای رانت وسط آمده باشد و خارج از چهارچوب قانون، دخالت هایی انجام شود. در خیلی از کشورها ما حزب حاکم داریم و حزب مخالف. حزب مخالف در عین این حال می تواند ترکیب خوبی داشته باشد و عملکرد مثبتی هم داشته باشد و این هیچ مانعی نخواهد داشت. در دنیای پیشرفته، حزب حاکم کار می کند و حزب مخالف در مسیر اصلاح امور انتقاد می کند و در این راه، مردم هم شفاف تر به واقعیت ها دسترسی پیدا می کنند. حزب مخالف حق دارد به هر صورتی که درست می داند، اعتراض خود را بیان کند. نظر بدهد، میتینگ بگذارد، جلسه بگذارد و اجازه دارد که دسترسی آزاد به اطلاعات داشته باشد اما دروغ گفتن، سرپوش گذاشتن بر روی حقایق به این سادگی در آنجا رخ نمی دهد و اگر هم رخ دهد درصدش خیلی پایین تر است. این همه فساد در دولت قبل بر روی آن سرپوش گذاشتند و سرانجام آن نیز معلوم نشد. این همه نظر دانشگاهیان و اقتصاددانان که گفتند کشور را به بیراهه می برید توجهی به آنها نشد برای اینکه اجازه بروز و ظهور نظر مخالف نمی دادند. ما معتقدیم که مخالف باید بتواند صحبت کند و صحبت او شنیده شود و این ترجمان همان صحبت رئیس بزرگوار دولت اصلاحات بود که گفتند، زنده باد مخالف من. ما می گوییم امور کشور با این روشی که برخی با کج سلیقگی اداره اش می کنند، پیش نخواهد رفت و باید که شفافیت وجود داشته باشد. در دولت فعلی ما هیچ نگران مخالف نیستیم و مطمئن هم هستم که دولت خودش هم نگرانی ای از این بابت ندارد و خود آقای روحانی هم این جمله را بارها تکرار کرده است اما مسائلی هست مثل سوء استفاده از قدرت هایی که خارج از دولت هستند. اینان از همه چیز سوء استفاده می کنند. از جایگاه، از عنوان و از ابزار و امکاناتی که در اختیار دارند. اینهاست که ظلم به ملت به حساب می آید و دست و پای دولت را می بندد. ببینید، سیستم اجرایی کشور دست دولت است اما آیا واقعا می گذارند که چنین باشد؟ به خوبی می دانیم که این وظیفه دولت است که با امکانات موجود، ملت را در راستای توسعه کشور حرکت بدهد اما سایر ابزارها و نهادهایی که خارج از دولت هستند و به جای اینکه همکاری کنند، به نوعی مقابله می کنند. این همکاری تعریف دارد، قانون دارد. دولت نمی تواند خارج از حدودی که برایش تعیین شده است کاری انجام دهد  اما  دیگران به راحتی در این اختیارات ورود می کنند یا اینکه مانع از پی گیری امور توسط دولت می شوند. این می شود که دولت علی رغم تحرک هایی که می کند، دست و پایش بسته می شود. باید اینها را بدانیم. مشکل واقعا از همین جاهاست که آغاز می شود. مشکل دقیقا از نهادهای دارای قدرتی است که بیرون از محدوده دولت فعالیت دارند و فشار می آورند وگرنه اگر همه چیز سر جای خودش باشد، مردم به راحتی می توانند اثر اقدامات دولت ها را در عمل ببینند. مثلا شما دیدید همین ها آنجور از دولت قبل حمایت بی چون و چرا کردند که نتیجه اش آن همه سوء مدیریت و فساد در کشور بود. پیش پای این دولت سنگ اندازی می کنند؛ چالش درست می کنند و  دولت باید با یه دستش به این حملات جواب بده و با یه دستش دیگر هم کار راه اندازي براي ملت بکند. خب این ظلم به ملت است. ما دشمنان خارجی کم نداریم. بالاخره افراد و دستگاه هایی هستند که با کل نظام و کشور ایران و خیلی چیزها مشکل دارند. با این وضعیت نباید در داخل هم همین مشکلات را داشته باشیم. نباید منتخب مردم را مورد آماج حملات و تخریب های ناجوانمردانه قرار داد چون من وقتی که به دولت ظلم می کنم، انگار که به ملت اسیب زده ام. متاسفانه این اتفاقات به کرات افتاده اما دولت یازدهم چون قانونمند است، سعی می کند که مشکلات را به طریق قانونی خود حل و فصل کند.

با این اوصاف، به وضعیت پیش رو خوشبین هستید؟

به زعم من ما در ساختار های کشور هم به خوبی از ظرفیت اصلاح برخورداریم. مجلس وشورای نگهبان اگر مشکل داشته باشند، مجمع تشخیص مصلحت نظام ورود می کند اگرچه مجمع تشخیص کاملا با انتخاب مردم شکل نگرفته و ساختارش زیر نظر رهبری است ولی نشان داده در اختلافات بین دستگاه ها، نگاه منصفانه و معقولی دارد. علاوه بر رهبري مورد اعتماد مردم هم هست. ما ظرفیت های قانونی را داریم؛ دلسوزانه هم حرف ها را زده ایم و نیروهای دلسوز هم کم نداریم. پس مشکل ما در این ابعاد نیست اما خودسری ها، رفتارهای افراطی و موردی در بخش های مختلف، ایجاد اختلال می کند. .در این راستا هم خوشبختانه رهبری دو سه بار مجدد تاکید کردند و تذکر داده اند. در مورد انتخابات، یکی عدم دخالت نظامیان و هم چنین، دخالت قوای مختلف در انتخابات و بی طرف ماندن آنها. به هر حال میخواهم بگویم که ظرفیت ها هست و می توانیم اصلاح کنیم ولی باید خود سری ها را مهار کنیم. این خودسری ها و بعضا افراط ها، وظیفه اصلی اش  باخود قوه ی قضاییه است. اما اگر خود قوه قضاییه دچار مشکل شد، مساله پیدا می کنیم. باید با ساز و کاری نظارت بشود که قوه قضاییه از انصاف عدول نکند. این انصاف و روش اگر در دستور کار باشد، شاهد بسیاری از رفتارهای نابخردانه و پرهزینه نخواهیم بود. در غیر این صورت، اختلافات روز به روز، بیشتر و بیشتر خواهد شد و بی عدالتی موج خواهد زد و در نتیجه، نارضایتی های مردم بیشتر و بیشتر خواهد شد. نباید دست عده ای برای اخلال در امور کشور، کاملا باز باشد. من امیدوار دارم که ان شاء الله، با موفقیت جلو خواهیم رفت ولی نباید از یاد ببریم که فشارها زیاد است. باید با ابزار ها و روشهای قانونی و درایتی که از مجلسی ها انتظار داریم، بحران ها را پشت سر بگذاریم و کشور را در انتخابات آتی، به دست فردی صالح از همین ملت بسپاریم و امور را در وضع مناسبی برای بهبود وضعیت مردم قرار دهیم. همه بايد يادمان باشد كه خدايي هست و مبناي او عدالت واقعي است و وظيفه همه ما حل مشكلات مردم و تلاش براي عزت كشور و نظام است. انشالله شما دانشجويان عزيز و ارزشمند اين اصول را همچنان سرلوحه امور خود قرار دهيد و به عزت و پيشرفت و همدلي در كشور كمك كنيد.

منتشر شده در شماره هشتم گاهنامه تحلیلی سیاسی اختر. ارگان رسمی انجمن وفاق و توسعه دانشجویان دانشگاه شیراز

 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
پرسش زد اسپم
کد زیر را وارد کنید.
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.